بسم الله الرحمن الرحیم
حمیدرضا غریب رضا
این همه وبلاگ و وبلاگ نویس در ایران داریم. بارها در این وبلاگ هایمان با ژست های روشنفکری یا قیافه گرفتن و ابراز غیرت دینی برای دستمال های کم ارزش یا بی ارزش قیصیریه ها را به آتش کشیده ایم. اما...
«سیل در پاکستان بیست میلیون آواره بر جا گذاشته است؛ یک پنجم پاکستان زیر آب است!»
با افتخار ادعا داریم روز جهانی مان فرا رسیده است؟ موجهای وبلاگی مان بر سرمان بخورد. وبلاگ نویسان جهان را رها کنیم! لازم نیست با نگاه به ویژگی مشترک جهانی خودمان خودشیفته شویم. تا رسیدن به ابتدای جاده انسانیت راه بسیار داریم. نشاید که نامم ننهد آدمی!
«هفت هزار نفر در سیل پاکستان کشته شدند»
شب قدر است. در عزای مولایی اشک می ریزیم که افطار خود را به مسکین و یتیم و فقیر داد و با آب روزه خود را گشود. و ما هم چنان سحری و افطارمان پا برجاست. گذشتن از افطاری بماند، یک وعده غذایمان را با آنان نصف کرده ایم؟
«نبود غذا بحران آفریده و افزایش بیماریهای گوارشی به دلیل استفاده از آبهای آلوده در میان آوارگان سیل پاکستان افزایش یافته»
و آیا ما مسلمانیم؟
«هر کس صبح کند و به امور مسلمانان توجه نداشته باشد، مسلمان نیست»
مسلمانان مسلمانی زسرگیریم
